Ключевое слово
05 | 08 | 2021
Новости Библиотеки
Шахматы Онлайн
Welcome, Guest
Username: Password: Remember me
  • Page:
  • 1
  • 2

TOPIC: Вершы

Вершы 21 Март 2021 10:03 #31

  • инфолиократ
  • инфолиократ's Avatar
З кнігі Мінск "Мастацкая літаратура" 1990
Міхась Стрыгалёў
(Девятый кордон. Стихи и поэма. Цикл "Зона молчания")

c.29
ПАТРЫЯТЫЧНАЕ

Цябе, о Муза, рагатком
парою родзічы страчаюць.
А мы, як некалі, цішком
зару прыспешваем вачамі.

Зара ў паддашку запяе
аб радасці невынішчальнай
на мове матчынай, звычайнай, -
мы ж не цураемся яе...

Ў бары дрымучым, каб пачулі,
нам нашчыруе столькі год
вяшчунка шэрая - зязюля,
што ... будуць мова і народ...

З павагай да неабыякавых. (накнуне дня космонавтікі, см. черный юмор).

Вершы 01 Апр 2021 17:06 #32

  • инфолиократ
  • инфолиократ's Avatar
Яшчэ з кігі "Прытулак памяці"

***
Памерла Ніна...
Нясу вянок, нібы тарчу,-
бел-чырвона-белы -
захінаю сэрца:
яе імем,
нашай жалобай.

***
Час няўмольную справу давершыць,-
і заўважыш з прыходам вясны,
што ў нататніку з назваю
"Вершы"
не з'яўляюцца болей
яны.

Адгукнецца нічым не сагрэты,
арытмічна-гаркавы радок
і сплывае з дымком цыгарэты
адгалоскам пражытых гадоў.

За паўкрока ад шчасця да гора,
ты, нібыта натруджаны конь,
усё цягнеш і цягнеш разору,
і ніхто не паслабіць супонь...

(звесткі пра кнігу гл. на папярэдняй старонцы гэтай тэмы Вершы 04 Нояб 2020 16:38#23
Ганаруся аўтографамі аўтараў.
)
З павагай да неабыякавых чытачоў.
ЗЫ. Еще не прошло 40 дней как ушел друг, с которым на последней парте сидели
Warning: Spoiler! [ Click to expand ]

Вершы 04 Май 2021 17:49 #33

  • инфолиократ
  • инфолиократ's Avatar
Еще с этой же книги
З кнігі Мінск "Мастацкая літаратура" 1990
Міхась Стрыгалёў
(Девятый кордон. Стихи и поэма. Цикл "Зона молчания")
только из цикла заключительное стихотворение, перед заключительным одноименным книге со
c.103

ЗА ЎСЁ Я ДЗЯКУЮ
ЖЫЦЦЮ

За ўсё я дзякую жыццю:
за тое, што мне часам сумна,
за тое, што над рэчкай тлумна
паветру, птушкам і лісцю...

За тое, што дасвеццем гусі
маю прыспешваюць зару -
з вытока самага да вусця
бяжыць святло маё к Дняпру...

Бярэзіна! Маё святло!
Табе я дзякую і Пушчы
за тое, што душой відушчай
натхнілі сціплае стыло...

З павагай да неабыякавых. Хрыстос Уваскрэсе! Хрыстос Уваскрэсе! Хрыстос Уваскрэсе!

Вершы 13 Июнь 2021 10:59 #34

  • инфолиократ
  • инфолиократ's Avatar
Под влиянием жизнеутверждающей "ночи на берегу" ( о черепашатах и людях см.quantoforum.ru/gallery/3119-yurij-nesterenko?start=240#523210), а также отзыва квантофорумчанина на фото приблудившегося на дачу-огород кота
Сарайчик 21 Янв 2017 17:12#11
))
))'s Avatar
проба пера
, похвастаюсь автоцитатой со ссылкой на первоисточники...(для нежелающих переходить по ссылкам ниже привожу фрагмент) своего давнего мнения о потомстве и интеллекте, высказанном и на СТИХИ.РУ, дзе ўзгадваў
Берасцейца – класiка:
“Адчынiлiся глухiя дзверы
з нематы, пакуль што – у бязвер’е.
Я ў Чырвоную кнiгу
занесцi прашу
першай –
Чалавечую Душу”. [12, c.134]

...

ПРА ПАТОМСТВА I IНТЭЛЕКТ (не толькi насякомых)
Два процiлеглых (крайнiх) падыходы ,
Жывёлы да патомства маюць:
r- i K- стратэгiямi– ёсць нагода,–
Iх адпаведна называюць:
1) вустрыца; (мазгоў не мае),
па 500 мiльёнаў у год [9, с.237-240]
Зародкаў у асяроддзе выкiдае,
Потым турбот зусiм не знае.
(З iх мо дзесятак выжывае,–
Вось дык бацькоўскi падыход!);
2) Людзям болей сiмпатычны
Прыклад K- стратэгii гранiчнай –
Адно дзiця ў 5 цi 6 гадоў
(гарыла, шымпанзэ, арангутан).

Между элементами, составляющими инстинкт строительства “жилища”, создаваемого не наспех, а для длительного пользования, наблюдаются те же взаимосвязи, что и между формами движений при стремлении скрыться от неожиданной опасности. [19, с.29]
Репродуктивные стратегии [9,с.238] в мире животных
охватывают весь диапазон от крайних вариантов его “r”,



Няўжо iстота толькi тая
Найразумнейшай выглядае,
Якая зусiм дзяцей не мае,
Не нараджае, не даглядае
I ў шлюбныя саюзы не ўступае?
(Або сям’я толькi такая,
дзiця адно якая мае?).
Навук жывёлы мала знаюць,
(Мабыць зусiм не вывучаюць),
Але ж сваiм распавядаюць,
Дзе i як корм здабываюць,
Вуглы, адлегласць вымяраюць!
(НТВ, Передачи после полуночи .
О муравьях и пчелах. 02.09.2002):
Яшчэ цiкавей выглядае,
Што жывёлы быццам знаюць
(Цi дакладней – адчуваюць),
Што на iх дзяцей уплывае.
Як прыклад узгадаем “крыс”,
Або рыжых шведскiх лiс,
Якiя свой прыплод змяншалi,
Калi пагрозу адчувалi.
Клапатлiвыя бацькi (няхай гэта – пацукi)
Адганяюць апантана
Дзяцей ад тэлеэкрана! [14, с.2]
Што лiсы хiтрыя бываюць
Нават дзецi гэта знаюць,
А вось заолаг шведскi Шанз [10, с.53]
Даў мудрымi назваць iх шанц:
Добрасумленна назiралася,
Як у Швецыi паўднёвай
Колькасць усiх лiсiц чырвоных,
Адной i той жа заставалася
Незалежна ад зайцоў.
(У неспрыяльныя гады
Мала зайцоў было – яды).
Пры тым лiсiцы не знiкалi,
Свае ўгоддзi не кiдалi,
З галадухi не ўмiралi:
Ўдвая патомства памяншалi.
Яны добра разумелi:
Яды не будзе ўсiм хапаць,
Таму ў шлюбы не ўступалi,–
Самак палова – не раджалi.
Большасць лiс-“халасцякоў”,
Заставалася ля бацькоў.
Разам патомства даглядалi,
З iмi не канфлiктавалi.
Лiсы ў умовах неспрыяльных
Да мер схiлялiся кардынальных:
Дзяцей зусiм не нараджалi
Сваю радню не пакiдалi.
Беларускiя буслы
Ад лiс шведскiх не адсталi…
Не скажаш, што яны – “казлы”,
Бо дзяцей не гадавалi…
Не грэх, каб кожны пачытаў
Паэт знаёмы што сказаў:
“А цi бачыў барада,
Ты такое лiха,
Каб дзiцё сваё з гнязда
Кiдала буслiха?”[12, с.130]
Тут, дарэчы, прыклад будзе:
У 2002-гiм годзе,
У суседкi ва двары,
На дрэве зрэзаным старым,


когда образуется максимальное количество яиц, но нет никакой заботы о потомстве, до крайних вариантов «К», когда главную роль играет забота о потомстве, а частота рождений сведена до минимума. Хотя r-стратегия и приемлема для устриц (ибо они до сих пор существуют), она явно чересчур расточительна. … Когда появились существа с позвоночником и головным мозгом, стала возможной примитивная забота о потомстве.
Клапатлівыя бацькі-пацукі адганяюць сваіх дзяцей ад экранаў тэлевізараў.

У адной з амерыканскіх лабараторый пацукі, якія знаходзіліся праз сцяну ў суседнім памяшканні ад тэлевізара, яны рэзка знізілі тэмпы размнажэння. Калі без уздзеяння тэлевізара самка прыносіла ў сярэднім дванаццать пацучанят, дык пры ўключаным апараце паяўляліся толькі два пацучаняты, ды і тыя, як правіла, гінулі. [14, с.2]

Многiя лiчаць, што буслы здольны выкiдваць з гнязда толькi яйка, а не птушаня.

Цiкава было назiраць адвячоркам, напрыканцы жнiўня, (калi ўсе буслы зляталiся ў гняздо), як адзiн з бацькоў уладкоўваўся на комiне…
( Назiраннi жыхароў вёскi
Забалацце,–
ад Брэста 10 кiламетраў).


Толькi бягучым летам гэтым,
Выседзелi ўзгадавалi
(быццам разлiк дакладны мелi)
Акрамя раннiх двайнят
I трэцяе бусляня!
Рэакцыя на ўмовы не прастая:
Той вiд лепей выжывае,
Хто пра сваiх не забывае.
(Хто пра патомства болей дбае).



(У 2005 годзе зноўку гадуецца 3 (тры) бусляняты!)...
З павагай да неабыякавых

Вершы 03 Июль 2021 20:01 #35

  • infoliokrat
  • infoliokrat's Avatar
  • OFFLINE
  • Боярин
  • Posts: 1166
  • Thank you received: 1
  • Karma: 0
У Дзень незалежнасцi
з павагай да еднасцi,
вiтаю ўсiх i запрашаю
ў тэму 2 што аб Кiтаi
да 100-годдзя iх КП...

См. раздел ПОЛИТИКА,
фото там не впечатляет?

З павагай да неабыякавыхiii

Вершы 01 Авг 2021 09:48 #36

  • инфолиократ
  • инфолиократ's Avatar
Вспоминаю, как призванный 19 мая (в первом весеннем призыве на 2 года, успешно выполнивший перевод в ПБГ боеголовки во время Пражской весны и выполнивший на отлично учебно-боевую задачу под Самаркандом), гордился тем, что меня называли самым старым ефр. части...

Алесь Няўвесь

_____________________
Мёд на вуснах. Фельетоны


А хто там ідзе?
“Калісьці, гадоў трыццаць таму, яшчэ ў савецкім войску я зладзіў такі эксперымент. Я спытваў у салдат: хто ты? Вынік атрымаўся метафарычны й часта прыгадваецца мне дагэтуль. Дык вось. Эстонец і кіргіз адказалі адпаведна: эстонец і кіргіз. Расеец сказаў: чалавек. А беларус сказаў: сяржант”.

Сяргей Дубавец.
“А хто там ідзе,”
А хто там ідзе? —
Купалава жальба-пытанне.
Ды то ж беларусы!
Сябе за людзей
Чакаюць ад свету прызнання.
І свет іх прызнаў,
І займелі пасад
Яны між народаў па праву.
Не шэры наперадзе ў іх далягляд,
І ўласную маюць дзяржаву.
У гэтай дзяржаве
Ёсць свой правадыр,
Якому даверыцца можна.
Паўсюль і братэрства,
і роўнасць, і мір,
Жывуць яны ледзь не заможна.
І крыўды няма,
Што калісь на плячах
“На свет паказаць” яны неслі.
Не гора,
а шчасце іскрыцца ў вачах,
Не жальба з іх вуснаў,
А песні.
Чаму ж адчуванне вярэдзіць, нібы
Натоўп той,
Што быў у знямозе,
Да сённяшніх дзён не данёсшы,
Згубіў
Бясцэннае нешта ў дарозе?
Ці мову,
Што крыўду даносіла ў свет
Цяжкімі часінамі тымі?
Ці продкаў далёкіх
наказ-запавет
І іх абярогі-святыні?
І быццам бы
Вольна ўздыхнуўшы грудзьмі,
Зрабіўшы ва ўсім ператрусы,
Яны (гэтак думаюць)
Сталі людзьмі.
Забыліся ж, што беларусы.

* * *
— А хто там ідзе,
А хто там ідзе
У агромністай такой грамадзе?
— Мы, “сяржанты”.


З павагай да неабыякавых
  • Page:
  • 1
  • 2
Moderators: Grigoriy
Рейтинг@Mail.ru

Научно-шахматный клуб КвантоФорум